Peace One Day 2009

စက္တင္ဘာလ ၂၁ ရက္ေန႕ဟာ ကမၻာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေန႕ ျဖစ္ပါတယ္။ စစ္တိုက္ေနတဲ့ ႏိုင္ငံေတြလဲ ၂၄ နာရီအပစ္အခတ္ရပ္ပီး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေန႕ကို ဆင္ႏြဲၾကဖို႕ UN က ႏိုးေဆာ္က်င္းပျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ကမာၻေပၚမွာရွိတဲ့ လူသားမ်ားအားလံုး ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို တန္ဖိုးထား ျမတ္ႏိုးတတ္ၿပီး ၊ လူသားအခ်င္းခ်င္း အျပန္အလွန္ စာနာနားလည္ဖို႔ ၊ အျပန္အလွန္ ေလးစားခ်စ္ခင္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူလက္တြဲ ေနထိုင္သြားႏိုင္ဖို႔ ရည္ရြယ္ပါတယ္။ ငါ့လူမ်ိဳး ၊ ငါ့ယဥ္ေက်းမႈ၊ ငါ့နိုင္ငံ၊ ငါ့ဘာသာတရား၊ ငါ႕ယံုၾကည္မႈ႕၊ ငါ့ အဖြဲ႕ အစည္း အစရွိတဲ့ “ငါ” ဆိုတဲ့ အတၱအစြဲေတြရဲ႕ ေလာင္းရိပ္ တစ္ဘက္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းဆိုတာ အမွန္တစ္ကယ္ ျဖစ္တည္ေနပါတယ္။ ကမာၻ႕လူသားအားလံုးရဲ႕ မတူညီမႈေတြ အတြက္ အျငင္းပြား၊ စစ္ခင္းေနၾကမယ့္ အစား အဲဒီ မတူညီမႈေတြထဲကေန မတူညီတဲ့ အလွအပတရားေတြကို အတူခံစားၾကရရင္ ပိုမေကာင္းဘူးလား…….?

ေမတၱာတရားကသာ အနာဂတ္ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈ အတြက္ တစ္ခုတည္းေသာ အေျဖပါ...။ ငါဆိုတဲ့ အတၱစည္း၀ိုင္း အျပင္ဘက္မွာရွိတဲ့ လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ အျခားသူမ်ားအေပၚ၊ သတၱ၀ါအားလံုးအေပၚ၊ ဒီကမၻာေျမႀကီး အေပၚ ထားတဲ့ ေမတၱာ တရားေပါ့ေနာ္..။

တရားမွ်တမႈ႔ဟာ ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းရဲ႕ ဖခင္ဆိုရင္မွားမယ္မထင္ဘူးေနာ္..။ တစ္ကယ္ေတာ့ “ငါ” ဆိုတဲ့ လူသားအားလံုးတို႕ဟာ ကမၻာ႕ မိသားစု၀င္ေတြ မဟုတ္လား….? ဘယ္သူေသေသ ငေတမာရင္ၿပီးေရာ ဆိုတဲ့ စိတ္ဓာတ္ေတြ ထားခဲ့ၿပီး ကိုယ္လုပ္လိုက္တဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြရဲ႕ ေနာက္ဆက္တြဲ ျဖစ္လာမယ့္ ရလာဒ ္(ဆိုး/ေကာင္း)ေတြ အတြက္ တာ၀န္ယူတတ္သူမ်ားျဖစ္ဖို႔ အေရးႀကီးပါတယ္ ။ ကိုယ့္အသက္ရွင္ျခင္းကေန သူတစ္ပါးရဲ႕ အသက္ရွင္ ရပ္တည္မႈ႔အေပၚ တန္ဖိုးထားေလးစား ျမတ္ႏိုးတတ္တဲ့ ေမတၱာတရား လက္ကိုင္ထားႏိုင္တဲ့ သူမ်ားျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစား အားထုတ္ၾကရေအာင္လား… ။ သူမွန္တယ္ ငါမွန္တယ္ ဆိုၿပီး အျငင္းပြား စစ္ခင္းေနၾကမယ့္ အစား ေမတၱာတရားနဲ႔ ၿငိမ္းၿငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေနထိုင္သြားၾကရင္ ပိုမေကာင္းဘူးလား ?

ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းရဲ႕ အနစ္သာရကို ခံစားနိုင္ၿပီး ၿငိမ္းခ်မ္းျခင္းကို သယ္ေဆာင္ေပးနိုင္တဲ့ လူသားဆန္တဲ့ လူပီသတဲ့ လူသားမ်ား ျဖစ္နိုင္ၾကပါေစ… ကမၻာေျမႀကီး ၿငိမ္းခ်မ္းပါေစ……..

ေမတၱာစက္၀ိုင္း အတြင္းမွ လူသားအားလံုးကို ေလးစားခ်စ္ခင္လ်က္…. AP

P.S>> ဒီပိုစ္ေလးက မႏွစ္က Peace One Day မွာေရးခဲ့တာပါ။ အခုထိ Mission Complete မျဖစ္ေသးတဲ့အျပင္ အသစ္တင္ဖို႕လဲ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈအတြက္ ကၽြန္မရဲ႕ခံစားခ်က္ေတြ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ တစ္ထပ္ထဲက်ေနေသးတဲ့အတြက္ ဒီအေဟာင္းေလးကိုပဲ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္။ မဖတ္ေသးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ေတြအတြက္ေတာ့ အသစ္ေပါ့ေနာ္...။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးကို လူသားတိုင္းေမ်ာင္လင့္ေတာင့္တၾကေပမယ့္ အခုထိ ခရီးမေရာက္ေသးတာ ရင္နာစရာပဲေနာ္။ သံလြင္ခက္နဲ႕ ဂ်ိဳးငွက္ငယ္ေလးေရ... အျမန္အိမ္ျပန္လာပါေတာ့။

ဘယ္သူ ညဏ္ပိုေကာင္းလဲ

I got this photo from here.

ေမြးကင္းစ ကေလးငယ္မ်ားဥ္ Nerves ဆဲလ္ သိန္း ၁၀၀ ေက်ာ္ပါေၾကာင္း၊ လည္းေကာင္းသိန္း ၁၀၀ ေက်ာ္ေသာ Nerves မ်ားသည္ လူတစ္ေယာက္သက္တမ္းတြင္ အမ်ားဆံုးရွိႏိုင္ေသာ အေရအတြက္ျဖစ္ေၾကာင္း သိပၸံပညာရွင္မ်ားဧ။္ ေတြ႕ရွိခ်က္အရ သိရွိရပါသည္။ ယင္း Nerves မ်ားဧ။္ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈျဖစ္စဥ္ကို ေမြးကင္းစမွ အသက္ ၁၀ႏွစ္အထိသာ ဖြံ႕ၿဖိဳးႏိုင္ၿပီး ေမြးကင္းစမွ အသက္ ၂ ႏွစ္ အရြယ္ရွိ ကေလးမ်ားတြင္မူ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေၾကာင္း ရင္ေသြးငယ္မ်ား ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈကို ေလ့လာေသာ ပညာရွင္ Marriosn ဧ။္ သုေသတနမ်ား အရသိရွိ ရပါတယ္။ ၀မ္းနဲစရာေကာင္းသည္မွာ လည္းေကာင္း Nerves ေၾကာမ်ားဧ။္ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ ျဖစ္စဥ္တေလွ်ာက္မွာမွာ ဖြံၿဖိဳးမႈ မရွိေသာ Nerves ေၾကာမ်ားမွာမူ ေျခာက္ေသြ႕ ေသဆံုးသြားေၾကာင္းကို လဲ Marrison ဧ။္ သုေသတနမ်ားကပင္ သက္ေသျပခဲ့ ပါသည္။

Nerves ေၾကာမ်ားဧ။္ ဖြံၿဖိဳးမႈ ဆိုသည္မွာ သိန္း ၁၀၀ ေက်ာ္ေသာ Nerves မ်ား တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု ဆက္စပ္သြားျခင္းကို ဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္္။ ေမြးကင္စမွ ၁၀ႏွစ္အတြင္း Nerves ဆဲလ္မ်ားမ်ား ဆက္ခြင့္ရလိုက္ေသာ ကေလးမ်ားသည္ အျခားကေလးမ်ားထက္ ညဏ္ရည္ပိုေကာင္းၿပီး ေတြးေခၚမႈမ်ားကို ပိုမိုလုပ္ႏိုင္သည့္ ထူးခၽြန္ထက္ျမတ္ေသာ ကေလးမ်ားျဖစ္လာ ႏိုင္မည္ျဖစ္ပါသည္။ လူသားတိုင္းတြင္ မွတ္ႏိုင္မႈ ခြန္အား အတူူတူေလာက္ပင္ရွိသည္။ သို႕ရာတြင္ တစ္ခ်ိဳ႕လူမ်ားသည္ လူေတာ္ဟု သတ္မွတ္ခံရၿ႔ပီး တခ်ိဳ႕လူမ်ားမွာမူ လူညံ့မ်ားအျဖစ္ ေခၚေ၀ၚသမုတ္ျခင္း ခံရျခင္းသည္ ထို Nerves ေၾကာမ်ားဧ။္ ဆက္သြယ္မႈ မ်ားမ်ားရွိမရွိတြင္ မူတည္ျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။

ယင္း Nerves ေၾကာမ်ားဧ။္ ဆက္သြယ္မႈ (၀ါ) ဖြံ႔ၿဖိဳးမႈ ျဖစ္ရန္ ကေလးငယ္မ်ား ေနထိုင္ေသာ အိမ္၊ ကစားကြင္း၊ ပတ္၀န္းက်င္နွင့္ ထိေတြ႕ ဆက္ဆံျခင္းမ်ား တဆင့္ ျဖစ္ပြားေၾကာင္း သိရွိရပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ငယ္ရြယ္ႏုနယ္ေသာ ကေလးမ်ားႏွင့္ ထိေတြ႕ဆက္ဆံမႈ ျပဳေနေသာ မိဘ ေမာင္ႏွမမ်ား၊ ဆရာဆရာမမ်ားႏွင့္ ေန႕ကေလးထိန္းတာ၀န္ခံမ်ား အေနျဖင့္ ဆဲလ္ဖြံၿဖိဳးမႈ မ်ားမ်ား လုပ္ေပးႏိုင္ေသာ ထိေတြ႕ ဆက္ဆံမႈေတြကို ဖန္တီးေပးနိုင္ေသာ သင္ခန္းစား၊ ကစားနည္းမ်ား အားစနစ္တက် အသံုးျပဳရန္ အလြန္ပင္ အေရးႀကီးလွ ပါသည္။

ငယ္ရြယ္ေသာ ကေလးမ်ားသည္ အျပစ္ကင္းစင္ၿပီး သင္ယူတတ္ေျမာက္ရန္ အလြန္လြယ္ကူေသာ အခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ဘ၀တစ္တြင္ မည္သို႕ အသက္ရွင္ေနထိုင္သင့္ေၾကာင္းကို သူတို႕ကို အုပ္ထိန္းေသာ မိဘ၊ ဆရာ/မ နွင့္ ေနထိုင္ရာ ပတ္၀န္းက်င္မ်ား မွတဆင့္ ေလ့လာသင္ယူ ေလ့လာေနေသာ အခ်ိန္လည္းျဖစ္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ လံုၿခံဳေႏြးေထြး၊ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းေသာ ပတ္၀န္းက်င္ႏွင့္ က်န္းမာေရးျဖင့္ ညီညြတ္ေသာ လူမႈ ၀န္းက်င္သည္ ငယ္ရြယ္ေသာကေလးမ်ား အတြက္ မရွိမျဖစ္လိုအပ္ေသာ အရာမ်ားျဖစ္သည္။
ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းေသာ မိဘအသိုင္းအ၀ိုင္းနွင့္ ပတ္၀န္းက်င္မွ ႀကီးျပင္းလာေသာ ကေလးမ်ားသည္ လူမႈေရးနယ္ပယ္၊ စိတ္က်န္းမာေရး၊ နွင့္ ပညာေရးဘက္တြင္ အမ်ားထက္ သာလြန္ ကၽြမ္းက်င္လိမၼာေသာ သူမ်ားျဖစ္လာၾကမည္မွာ ေအကန္အမွန္ပင္ျဖစ္သည္။

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ ဆိုရေသာ လုံၿခံဳေႏြးေထြးၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းၿပီး က်န္းမာေရးႏွင့္ ညီညြတ္ေသာ ပတ္၀န္းက်င္သည္ ကေလးငယ္မ်ားဧ။္ ဦးေႏွာက္ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈ ျဖစ္စဥ္တြင္ အလြန္အေရးႀကီးေသာ အခန္း႑တြင္ ပါ၀င္သျဖင့္ ထိုသို႕ေသာ ပတ္၀န္းက်င္ကို ဖန္တီးေပးႏိုင္ရန္ မိဘ၊ဆရာမ်ားဧ။္ တာ၀န္ပင္ျဖစ္ပါေတာ့သည္။ ကေလးတစ္ဦးဧ။္ ညာဏ္ရည္ တိုးတက္မႈသည္ အုပ္ထိန္းသူမိဘ၊ ဆရာဆရာမမ်ား လက္တြင္ရွိေသာေၾကာင့္ လည္းေကာင္းကေလးမ်ားႏွင့္ ထိေတြ႕ဆက္ဆံရေသာ သူမ်ားအေနျဖင့္ အလြန္ပင္ ဂရုျပဳ ေစာင့္ေရွာက္ ျခင္းျဖင့္ ၾကယ္ပြင့္ေလးမ်ား ေတာက္ပလာေစဖို႕ ေမ်ာ္ကိုးရင္း မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။

လူေတာ္ေလးေတြေမြးထုတ္ ေပးႏိုင္တဲ့ ေဖေဖေမေမေတြ ျဖစ္လာၾကပါေစ... သူငယ္ခ်င္းတို႕ေရ...
ေမတၱာျဖင့္... Apprenticeship

ကၽြန္မနဲ႕ ေရာင္စံုပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္

ပန္းခ်ီကားေလးရဲ႕ အဓိပၸါယ္ကို ၀င္ေရာက္ေရးေပးသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုး ေက်းဇူးေနာ္။
ဒီပံုေလးကို တင္ျဖစ္ဖို႕ အႀကံေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက မွ်တမႈကုိ အရမ္းအေလးထားတဲ့သူရွင့္။ သူ႕ကို ကၽြန္မအေတြးေတြအျဖစ္ ပိုစ့္တစ္ခု ျပန္ေရးေပးမယ္လို႕ ကတိေပးထားေတာ့ ကၽြန္မဘေလာက္ေလးကို လာလာစစ္ေဆးေနေလရဲ႕။ ၿပီးေတာ့ အခ်ိန္ယူၿပီးေျဖသြားတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးနဲ႕လဲ အေတြးဖလွယ္မယ္လို႕ ကတိျပဳခဲ့တဲ့အတိုင္း ဒီပိုစ္ျပန္ေရးလိုက္တာပါ။ ကၽြန္မရဲ႕ ပံုေလးအေပၚ ခံစားမႈက သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးနဲ႕ ဆင္တူပါပဲ။ ကြဲျပားပံုေတြေတာ့ နဲနဲပါးပါးရွိေနအံုးမွာေပါ့ေနာ္…။ ကၽြန္မအေတြးေတြ အရမ္းေ၀းသြားရင္လဲ ျပန္ေခၚေပးၾကပါ

ကၽြန္မနဲ႕ စကားလက္စံုက်ျဖစ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းရဲ အဓိပၸါယ္ဖြင့္ဆိုခ်က္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အေတာ္တူပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ထူးျခားခ်က္က နိဂံုးမွာ သူေျပာသြားတဲ့ စကားပါ။ သူေျပာတာက အေပၚပဲေရာက္ေရာက္ ေအာက္မွာပဲေနေန မိမိရွိေနတဲ့ ေနရာမွာ အဆင္ေျပစြာေနတတ္ဖိုက အေရးႀကီးတယ္တဲ့။ အဲဒီစကားေလးကို ကၽြန္မအလြန္ႀကိဳက္မိတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ ကၽြန္မတို႕ အားလံုး လက္ရွိမွာ ေပ်ာ္ေအာင္ေနဖို႕ထက္ အတိတ္နဲ႕ အနာဂတ္ေတြကိုသာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈအျဖစ္ ထင္ေမ်ာ္ကိုးတတ္ၾကတယ္ မဟုတ္လား။ တကယ္ေတာ့ အတိတ္ကို ျပဳျပင္ခြင့္မရေတာ့သလို အနာဂတ္ကိုလဲ မပိုင္ဘူးေလ။ အဲဒီေတာ့ လက္ရွိေရာက္ေနတဲ့ေနရာ တစ္ေန႕တာမွာ ရသင့္ရထိုက္တဲ့ ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္မႈကိုို ရလိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ အနာဂတ္က ေသခ်ာပီးသားမဟုတ္လား။

ကၽြန္မဒီပံုကို ၾကည့္လိုက္တယ္ဆိုရင္ပဲ ပထမဦးဆံုး သတိထားမိလိုက္တာက ေအာက္ကို ကုန္းပီးေလွခါးကို ကိုင္ေနတဲ့လူႀကီးနဲ႕ ရုပ္တည္ႀကီးရပ္ေနတဲ့ လူႀကီး ရွင့္။ ငုတ္ေနတဲ့ လူႀကီးက သူတက္လာတဲ့ေလွခါးကေန တိမ္ေတြဆီ ဆက္လွမ္းဖို႕ ျပင္လိုက္တယ္ ဆိုရင္ပဲ စိုးရိမ္းစိတ္နဲ႕ ဆက္ေလွ်ာက္ဖို႕ လံုေလာက္တဲ့ သတၱိနဲ႕ ယံုၾကည္မႈေတြ ေပ်ာက္ေနတယ္လို႕ ခံစားမိတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့ သူ႕ေျခလွမ္းေတြ ယိုင္ႏြဲ႕မသြားေအာင္ ေလွကားကို အားျပဳကိုင္ထားေနရလားလို႕ပါ။ တစ္နညး္အားျဖင့္ ေတြေ၀ေနတယ္လို႕ခံစားရတယ္။ အဲဒီလိုၾကည့္ရင္းနဲ႕ပဲ တိမ္ေတြကို အမွီျပဳရင္ ေထာင္ထားတဲ့ ေလွကားအေပၚ တက္ျဖစ္ဖို႕ ကၽြန္မသာဆို ယံုၾကည္မႈရွိမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘာလို႕လဲဆိုေတာ့ ေလွကားႀကီးအေျခခိုင္ခိုင္မွီႏိုင္မဲ့ နံရံက တိမ္ျဖစ္ေနလို႕။ တိမ္ဆိုတာ အစဥ္ေရႊ႕လွ်ားေနတာမဟုတ္လား


အေနာက္မွာ ရွိေနတဲ့ ႏွစ္ေယာက္ေတာ့ မေသခ်ာဘူး တကယ္ပဲေပ်ာ္ေနၾကတာလား ဒါမွမဟုတ္ ေျခလွမ္းေတြယိုင္ႏြဲ႕ေနတာလား ကၽြန္မ ေသေသခ်ာခ်ာသဲသဲကြဲကြဲနားမလည္ဘူး။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီတိမ္တိုက္ထဲေရာက္သြားတယ္ ဆိုရင္ပဲ သူတို႕အားလံုး အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ေနမယ္မွာပဲ ဆိုတဲ့ အေတြးေတာ့ ကၽြန္မတကယ္ကို မခံစားရတာပါ။

ပံုကို ဆြဲခဲ့တဲ့သူက တိမ္ကို ေအာင္ျမင္မႈအျဖစ္တင္စားထားတယ္လို႕ေတာ့ ကၽြန္မထင္မိတယ္။ ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာ တိမ္ေတြလိုပဲ ေန႕ျမင္ညေပ်ာက္မဟုတ္လား? ထူးဆန္းပီးတူညီေနတာတစ္ခုက လူေတြအားလံုး တခဏတာျဖစ္ျဖစ္ ေအာင္ျမင္ျခင္းရဲ႕ အသီးကို စြပ္ယူစားသံုးခ်င္ၾကတယ္။ မည့္၀င္းေသာက္ပပီး အရည္ရႊမ္းတဲ့အသီးလို ဒါမွမဟုတ္ အေမွာင္ညေတြမွာ အလင္းေပးတတ္တဲ့ ၾကယ္စင္လမင္းေတြလို လူေတြကို ညွိ႕ယူဖမ္းစား တယ္ထင္ပါ့။ သြားတဲ့ လမ္းေတြေတာ့ ကြာတာေပါ့။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက တရားနည္းလမ္းက်က် တစ္ခ်ိဳ႕ေတာ့လဲ ျဖတ္လမ္းေပါ့။ ဘယ္လိုပဲသြားသြား ေရာက္သြားသူတိုင္းမွာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈနဲ႕အတူ ေႏွာင္တအနည္းနဲ႕ အမ်ားေတာ့ ရွိတတ္ၾကတယ္။

ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အဲဒီေနရာကို ေရာက္ေအာင္သြားခ်င္ေနၾကတယ္ မဟုတ္လား အဲဒီေတာ့ ေအာက္မွာရွိေနတဲ့ လူေတြအားလံုးကိုေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈကို ရရွိဖို႕အားထုတ္ေနသူမ်ား အျဖစ္ျမင္မိတာ သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးနဲ႕တူမယ္ထင္တယ္။

ဒါေပမယ့္ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ရပ္ေနတဲ့တစ္ေယာက္ကို ကၽြန္မျမင္ပံုက နဲနဲကြာတယ္။ ဖားႀကီးနဲ႕ေတာ့ တူေနမလား မသိဘူး။ အဲဒီလူက သူ႕ေျခလွမ္းတိုင္းကို ဂရုစိုက္တတ္ပီး သူလုပ္တဲ့ လုပ္ငန္းေတြအတြက္ တာ၀န္ယူရဲတဲ့ သူလို႕ထင္မိတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ခိုင္ခံ့မႈမရွိတဲ့ တိမ္ေတြကို အမွီျပဳရင္း တက္သြားတဲ လူေတြအတြက္ စိုးရိမ္ေနလားေတာ့မသိဘူး။ ဒီလူေတြအားလံုးမွာ သူ႕ကို အေလးစားမိဆံုးပဲ။

ကဲကၽြန္မအေတြးေတြ အရမ္းေ၀းသြားရင္ ျပန္ေခၚေပးၾက

P.S>>>>>သူငယ္ခ်င္းေတြအားလံုးလဲ ေအာင္ျမင္မႈ အသီးကို စြပ္ယူစားသံုးႏိုင္ၿပီး စစ္မွန္ေပ်ာ္ရႊင္မႈကိုလဲ ခံစားႏိုင္သူမ်ား ျဖစ္ၾကပါေစလို႕ ကၽြန္မဆုေတာင္းေပးပါတယ္။